De specialiteit van Ajax-Coach Erik Ten Hag: uit elf ego’s een team smeden.

“Bij deze generatie gaan soms ook alarmbellen bij mij rinkelen, als ze zeggen dat ze belangrijk willen zijn. Assists willen geven, goals willen maken. Weet je wat belangrijk is? Het team.”

Er ligt een extreme druk op jonge mensen om ´impact´ te maken, ´speciaal te zijn´ en ´onderscheid´ te maken.

Sommige clubs, makelaars en ouders hebben een gouden platform gecreëerd, waarop de jeugdspelers voortdurend op worden gehesen.

Of ze het nu verdiend hebben of niet. Er harder voor gewerkt hebben dan een ander doet dan niet ter zake. Hun talent geeft hun ongelimiteerde rechten en betekenis.

Dat komt spelers later duur te staan. Want plots als volwassen speler, vallen ze buiten de boot, staan ze reserve of worden ze tegengesproken en aangepakt.

Dan blijkt het zelfvertrouwen fragiel , het geduld niet aanwezig en de weerbaarheid ver te zoeken.

Deze generatie wil ‘geliked’ worden. Maar heeft minder vermogen diepgaande, duurzame relaties aan te gaan. Geduld te betrachten en pijn te lijden.

Ligt de oorzaak bij deze generatie spelers? Nee.

De strategie die het gros van de BVO’s inzetten om hun talenten te laten uitgroeien tot mentaal sterke mensen, heeft in veel gevallen tot het tegenovergestelde geleidt.

De cultuur van ‘pleasen en pijnvermijding’ sloopt de mentale veerkracht.